ฝ่ายมหาอำนาจกลาง
| มหาอำนาจกลาง | |||||
| พันธมิตรทางการทหาร | |||||
| |||||
| เมืองหลวง |
| ||||
| โครงสร้างการเมือง | พันธมิตรทางการทหาร | ||||
| ยุคประวัติศาสตร์ | สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง | ||||
| - | ทวิพันธมิตร (เยอรมนี / ออสเตรีย-ฮังการี) |
7 ตุลาคม ค.ศ. 1879 | |||
| - | สถาปนา | 28 มิถุนายน ค.ศ. 1914 | |||
| - | พันธมิตรออตโตมัน-เยอรมัน | 2 สิงหาคม ค.ศ. 1914 | |||
| - | สนธิสัญญาบัลแกเรีย-เยอรมนี |
| |||
| - | ล่มสลาย | 11 พฤศจิกายน 1918 | |||
ฝ่ายมหาอำนาจกลาง (อังกฤษ: Central Powers; เยอรมัน: Mittelmächte; ฮังการี: Központi hatalmak; ตุรกี: İttifak Devletleri / Bağlaşma Devletleri; บัลแกเรีย: Централни сили) เป็นกลุ่มประเทศมหาอำนาจและเป็นพันธมิตรทางการทหารกลุ่มหนึ่งในทวีปยุโรป ซึ่งร่วมมือกันต่อสู้กับฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นำโดยจักรวรรดิเยอรมัน จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี และจักรวรรดิออตโตมัน
สมาชิก[แก้]
- ผู้นำแห่งฝ่ายมหาอำนาจกลาง (ซ้ายไปขวา):
- วิลเฮล์มที่ 2 ของเยอรมนี
- ฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 ของออสเตรีย-ฮังการี
- เมห์เมดที่ 5 ของจักรวรรดิออตโตมัน
- เฟอร์ดินานด์ที่ 1 ของบัลแกเรีย
| ||
| หัวหน้ารัฐบาลฝ่ายมหาอำนาจกลาง: เทโอบัลท์ ฟ็อน เบทมัน-ฮ็อลเวค (เยอรมนี), คาร์ล วอน สเตอค (ออสเตรีย), อิสต์แวน ทิสซา (ฮังการี), เซด ฮาลิม ปาชา (ออตโตมัน) และวาซิล ราโดสลาวอฟ (บัลแกเรีย) |
ฝ่ายมหาอำนาจกลางมีสมาชิกอยู่ 4 ประเทศ
| ชาติ | ดินแดน | เข้าร่วม WWI |
|---|---|---|
แคเมอรูน |
1 สิงหาคม 1914 | |
| จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี | 28 กรกฎาคม 1914 | |
| อิรัก ซีเรีย |
29 ตุลาคม 1914 | |
| 14 ตุลาคม 1915 |
| ประชากร | พื้นที่ | จีดีพี | |
|---|---|---|---|
| จักรวรรดิเยอรมัน (รวม อาณานิคม), 1914 | 67.0m (77.7m) | 0.5m km2 (3.5m km2) | $244.3b ($250.7b) |
| จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี, 1914 | 50.6m | 0.6m km2 | $100.5b |
| จักรวรรดิออตโตมัน, 1914 | 23.0m | 1.8m km2 | $25.3b |
| ราชอาณาจักรบัลแกเรีย, 1915 | 4.8m | 0.1m km2 | $7.4b |
| รวมมหาอำนาจกลางทั้งหมดในปี 1914 | 151.3m | 6.0m km2 | $376.6b |
| กองกำลัง | ทหารเสียชีวิต | ทหารบาดเจ็บ | ทหารหายสาบสูญ | รวมกำลังพลสูญเสีย | คิดเป็นร้อยละจากกำลังพลที่ระดมมา | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| จักรวรรดิเยอรมัน | 13,250,000 | 1,808,546 | 4,247,143 | 1,152,800 | 7,208,489 | 66% |
| จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี | 7,800,000 | 922,500 | 3,620,000 | 2,200,000 | 6,742,500 | 86% |
| จักรวรรดิออตโตมัน | 2,998,321 | 325,000 | 400,000 | 250,000 | 975,000 | 34% |
| ราชอาณาจักรบัลแกเรีย | 1,200,000 | 75,844 | 153,390 | 27,029 | 255,263 | 21% |
| รวมมหาอำนาจกลางทั้งหมด | 25,248,321 | 3,131,890 | 8,419,533 | 3,629,829 | 15,181,252 | 66% |
ประเทศที่เข้าร่วม[แก้]
เยอรมนี[แก้]
ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
German battlecruiser SMS Seydlitz heavily damaged after the Battle of Jutland.
German Fokker Dr.I fighter aircraft of Jasta 26 at Erchin in German-occupied territory of France.
German A7V tank at Roye on March 21, 1918.
ออสเตรีย-ฮังการี[แก้]
ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
Austro-Hungarian soldiers marching up Mount Zion in Jerusalem in the Ottoman Empire, during the Middle Eastern campaign.
จักรวรรดิออตโตมัน[แก้]
ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
Ottoman soldiers in military preparations for an assault on the Suez Canal in 1914.
บัลแกเรีย[แก้]
ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
ผู้นำในสงคราม[แก้]
จักรวรรดิเยอรมัน[แก้]
- จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 – ไกเซอร์แห่งจักรวรรดิเยอรมัน
- เทโอบัลท์ ฟ็อน เบทมัน-ฮ็อลเวค – นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมัน
- เกออร์ค มิชชาเอลิส – นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมัน
- เกออร์ค ฟ็อน แฮร์ทลิง – นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมัน
- เจ้าชายมัคซีมีลีอานแห่งบาเดิน – นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมัน
- จอมพล เพาล์ ฟอน ฮินเดินบวร์ค – ผู้บัญชาการทหารสูงสุด
- นายพลเอริช ลูเดินดอร์ฟ – แม่ทัพใหญ่พลาธิการ
จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี[แก้]
- จักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 – ไกเซอร์แห่งจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
- จักรพรรดิคาร์ลที่ 1 – ไกเซอร์แห่งจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
- คาร์ล วอน สเตอค – นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิออสเตรีย
- อิสต์แวน ทิสซา – นายกรัฐมนตรีราชอาณาจักรฮังการี
- Archduke Friedrich – ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพบกจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
จักรวรรดิออตโตมัน[แก้]
- สุลต่านเมห์เมดที่ 5 – สุลต่านจักรวรรดิออตโตมัน
- สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 – สุลต่านจักรวรรดิออตโตมัน
- เซด ฮาลิม ปาชา – หัวหน้ารัฐบาลจักรวรรดิออตโตมัน
- เอ็นเวอร์ ปาชา – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกจักรวรรดิออตโตมัน
ราชอาณาจักรบัลแกเรีย[แก้]
- พระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 – พระมหากษัตริย์บัลแกเรีย
- วาซิล ราโดสลาวอฟ – นายกรัฐมนตรีบัลแกเรีย
- อเล็กซานดาร์ มาลินอฟ – นายกรัฐมนตรีบัลแกเรีย
- Nikola Zhekov – หัวหน้าผู้บัญชาการทหารของกองทัพบกบัลแกเรีย
ลำดับเหตุการณ์[แก้]
การก่อตั้ง[แก้]
จักรวรรดิเยอรมันเริ่มผูกมิตรกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีตั้งแต่ พ.ศ. 2422 โดยการก่อตั้งไตรพันธมิตรและดำเนินนโยบายทางการเมืองในทางตรงข้ามกับประเทศอังกฤษ ฝรั่งเศสและรัสเซียที่รวมตัวเป็นกลุ่มไตรภาคี (ซึ่งเป็นเสาหลักของกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1)
การประกาศสงครามโลกเริ่มจากจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการียื่นคำขาดต่อเซอร์เบียเกี่ยวกับคดีลอบปลงพระชนม์มกุฎราชกุมาร อาร์คดยุค ฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์ แต่ทางการเซอร์เบียกลับปฏิเสธ ออสเตรีย-ฮังการีจึงประกาศสงครามกับเซอร์เบีย เยอรมนีเข้าช่วยจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ส่วนรัสเซียอยู่ข้างเดียวกับเซอร์เบีย การประกาศสงครามกับฝรั่งเศสของเยอรมนีและบุกฝรั่งเศสโดยผ่านเบลเยียมทำให้อังกฤษต้องเข้าร่วมสงครามโดยการประกาศสงครามกับเยอรมนี ทำให้สงครามนั้นขยายตัวจนกลายเป็นสงครามโลกในที่สุด
นอกจากเยอรมนีกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีแล้ว มีชาติอื่นเข้าร่วมมือกับฝ่ายมหาอำนาจกลางอีก 2 ชาติคือ จักรวรรดิออตโตมัน (ประเทศตุรกีในปัจจุบัน) และ ราชอาณาจักรบัลแกเรีย ส่วนชาติอื่น ๆ ประกาศสงครามกับฝ่ายมหาอำนาจทั้งหมด รวมถึงสยาม
อิตาลี[แก้]
การเข้าร่วมของจักรวรรดิออตโตมัน[แก้]
จักรวรรดิออตโตมัน (ตุรกี) มีความสัมพันธ์ที่ดีกับจักรวรรดิเยอรมันมาตั้งแต่ก่อนสงครามเริ่มต้น ผู้นำชาตินิยมของตุรกีมีความทะเยอทะยานในการได้ดินแดนของศัตรูเก่า คือรัสเซีย และตุรกีโกรธแค้นที่อังกฤษยึดเรือที่ตนสั่งต่อในอังกฤษ จึงนับว่าเพียงพอแล้วที่จะเข้าร่วมสงคราม จักรวรรดิออตโตมันเข้าร่วมสงครามโดยอยู่ข้างเดียวกับฝ่ายมหาอำนาจกลางในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1914
การเข้าร่วมของบัลแกเรีย[แก้]
ขบวนการอื่น[แก้]
การยอมแพ้[แก้]
บัลแกเรียเป็นชาติแรกที่ยอมแพ้เมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2461 หลังจากถูกบุกโดยอังกฤษ ฝรั่งเศสและเซอร์เบียพร้อมกัน และเยอรมนีไม่อาจช่วยเหลือได้ ตุรกียอมแพ้เมื่อ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2461 ออสเตรียฯ ยอมแพ้เมื่อ 4 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เยอรมนียอมแพ้เป็นชาติสุดท้ายเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461
|
|
|
|
|
อ้างอิง[แก้]
- ↑ S.N. Broadberry, Mark Harrison. The Economics of World War I. illustrated ed. Cambridge University Press, 2005, pp. 9-10.
- ↑ Spencer Tucker. The European powers in the First World War: an encyclopedia. Taylor & Francis, 1996, pg. 173.
- ปรีชา ศรีวาลัย. สงครามโลกครั้งที่ 1. โอเดียนสโตร์. 2542
- สมใจ ไพโรจน์ธีระรัชต์. สารานุกรมประวัติศาสตร์ยุโรปฉบับราชบัณทิตยสถาน เล่ม C-D















